خنــده کرد و دل ز دستـــانم ربود         تا به خود باز آمدم او رفتـه بود

  دل ز دستش روي خاک افتاده بود         جاي پايش روي دل جامانده بود

همیشه

غمگینانه ترین لحظات را عزیزترین کسانمان

به ما هدیه می کنند

تعجب نکنید اونی که قلبم و برد بیگانه نیست خودیه

وقتی بارون چشات شونمو می لرزونه

 نمی خوام گریه کنی اشک تو چشمات بمونه

  دوست دارم وقتی دلم می گیره از بی کسی

   سر رو زانوت بذارم تو به دادم برسی

    نمی خوام بارونی شه گونه های عاشقت

     نمی خوام شب که میشه بگیره بازم دلت

      نمی خوام تنهایی هات هق هقت شه وقت خواب

       نمی خوام آرزوهات بشه یک خونه رو آب

        وقتی گریت می گیره کی به دادت می رسه

         جز منه در به درت کی برات هم نفسه

به من اعتماد نکن من زخمی عمیق بر سینه دارم

دیگر شده ام برگی خشک و تنها میان پیاده رویی

شلوع و پر ازدحام...

برگی که آدمها پا میگذارند روی قلبش و رد میشوند و شاید کودکی از صدای خش خش او لذت میبرد...

و تکه تکه میکنند برگی را که خود شکسته از دوران...

و تو ای عابر آنچنان باش که می نمایی و چون باد های و هوی کن.

و تمام دلها را فتح کن

و بگذار دوستت داشته باشند.

نه اینکه تو را بشکنند مثل من...

به حق کدوم بدی این اشکها باید بریزند ؟

به یاد بیاور من رهگذری غریب هستم

غریبتر از خش خش برگهای پاییزی

در هجوم سرد پاییز سرود آمدن خواندم

در شکفتن بهاری زیبا سرود رفتن را می خوانم

آری من رهگذری هستم غریب

غریبتر از اشکهای معصوم عشق

غریبتر از عبور نسیم پاییزی

آری من غریب هستم و غریبانه شکستم

بدون شرح...

بدون شرح....

چرا که تنهایی بس بهتر از گدایی محبت است

 عاشقت خواهم ماند بي آنکه بداني دوستت خواهم داشت

 بي آنکه بگويم درد دل خواهم گفت بي هيچ گماني گوش خواهم داد

بي هيچ سخني در آغوشت خواهم گريست بي آنکه حس کني در تو ذوب خواهم شد

 بي هيچ حراراتي اينگونه شايد احساسم نميرد

ازش پرسيدم چقدر دوستم داري؟

گفت به اندازه شكوفه هاي بهاري. و چه راست ميگفت چون شكوفه هاي بهاري مهمون دو روز بودن  

میگن شیشه احساس نداره

اما وقتی رو شیشه مه گرفته نوشتم دوستت دارم

آرام گریست

هر دومون جهنمی هستيم.

تو به جرم اينکه دل منو دزديدي و من به جرم اينکه جاي خدا تو رو مي پرستيدم.